24 februari tem 29 april 2018
vrij-za-zo van 10u tot 17u
de Halle, Markt 1, 2440 Geel

In het Engels heeft het woord “reflexion” een reeks betekenissen die elk voor
zich rechtstreeks verband houden met het basisconcept. Met betrekking tot de
vorm, is de eerste en belangrijkste betekenis ervan een reflectie, een glans of
een schaduw. Het is niet toevallig dat op de tentoonstelling werken van Nicole
Gielen en Leon Vankroonenborg te zien zijn, die op het eerste gezicht kitscherig
lijken. Maar ze zijn het middelpunt en de toonzetters van de hele expositie.
Een glanzend oppervlak reflecteert op een grillige, maar toch herkenbare manier
“portretten” van de omgeving en de toeschouwers. De werken van Nicole
en Leon vertegenwoordigen alles behalve zichzelf, ze hebben niet een eigen
identiteit, maar geven, dankzij het glanzende oppervlak een nogal paradoxale
weergave van alles en iedereen.


Een andere definitie van het woord “reflexion” is contemplatie, meditatie en
introspectie. De tentoonstelling nodigt ons uit om na te denken over het existentiële
probleem van bestaan van de mens, waardoor wij opnieuw geconfronteerd
worden met menselijke lichaam, emoties en kwetsbaarheid. In dit geval
wordt het persoonlijke aspect belangrijk, het helpt immers om de dingen waar
te nemen door de ogen van kunstenaars. Dit openbaart zich op vele niveaus in
de werken van François De Vos, Viviane Delplace, Hilde Verhelst en Monique
Beuckelaers,
waar het individu centraal staat.
Het lijkt gepast om nog een andere betekenis van het woord “reflexion” te
vermelden – terechtwijzing, veroordeling. Als voortzetting van het discours,
als eigen interpretatie van de werkelijkheid. Dit is direct gerelateerd aan een
belangrijk thema van de tentoonstelling, verhouding tussen kunstenaar en
toeschouwer. We zien dit bij Richard Vanhamel, hoe hij de wereld aanvoelt in zijn
werk. Ook de manier waarop Nora Van Regenmortel een identiteit geeft aan portieken,
die een bijna demonisch karakter krijgen. De mysterieuze, mystieke en
contrasterende weergave in de werken van Maurits Lenaerts trekt ons eveneens
mee naar een geheime plek. Gaby Kestens en Marleen Geenen volgen soortgelijke
esthetische principes in hun werk, maar zijn, op hun manier, ook gebonden
door de reflectie van de werkelijkheid.

Niet alleen gebruiken de deelnemers van de tentoonstelling deze manier van
culturele paradigma's in hun werk, ze ondergaan tegelijkertijd ook een soort van
psychoanalyse van het eigen werk. Vandaar dat het volkomen natuurlijk is dat
de werken van Maddy Didden, Olga Goor en Mieke Mertens een ander karakter
hebben, meer abstractie zijn in ondubbelzinnige interpretatie.

Het hele werkingsprincipe van kunstgroep InOutArtGeel stuurt het publiek naar
de essentiële psychoanalytische principes van het bestaan. Je kunt een oneindig
aantal concepten bedenken op basis van het hoofdthema. Maar een tentoonstelling
werkt net als een caleidoscoop, met zijn afzonderlijke elementen van
“bestaan” en transformatie, een eigen reflectie op de werkelijkheid door de ogen
van kunstenaars. In ieder geval is deze tentoonstelling een poging om dichter bij
de essentie te komen, wat onvermijdelijk leidt tot een situatie waarin antwoorden
die onmogelijk te vinden lijken, nogal voor de hand blijken te liggen. Het kon
niet anders geweest zijn. Een reflectie verschijnt alleen op het soort oppervlak
dat de diepte eronder verbergt.

Natalia Drobot, februari 2018