Hier, ik als keizerin - Molenstraat 103 / bus 5

Op het podium: een vrouw en een man. Een actrice en een muzikant.
Muziek, lijf en woorden vertellen samen het verhaal van één figuur, die zo kleurrijk is dat er meerdere personages op scène lijken te staan.

Veerle Baetens en Bo Spaenc smijten zich in de interactie met elkaar en het publiek.
In volle overgave aan de vertelling durven ze zweven, zweten, zwichten en bezwijken ze soms. Het spanningsveld op de scène – nu eens harmonieus dan weer weerspannig – staat in contrast met de geïsoleerde bubbel waarin het hoofdpersonage, Minni Maes, zich heeft teruggetrokken.

Minnie Maes is de kleinste, grijsste grijze muis. Ze laat geen sporen na, zo miniem is Minnie. In een wereld die steeds harder en lelijker of zoals zij zegt: hardelijker wordt, trekt Minnie zich terug. In Molenstraat 103 bus 5 is zij Keizerin en zwaait zij de scepter. Hier verbrandt ze haar muizigheid en heerst háár gemoed. En anders: kop eraf. Maar mag ze vuur spuwen in een wereld die al brandt? Of wordt ze dan wat ze verafschuwt: een jager, een verjager, een kolonist? Wordt ze die man op imperialistische zegetocht, met enkel verschroeide aarde in zijn kielzog? En wie heelt dan de wonden?
Hier, ik als keizerin is een muzikale monoloog over eenzaamheid, macht en twijfel. Over hoe luid het kan zijn in een hoofd dat te veel voelt. Over de angstaanjagende én bevrijdende daad van ruimte innemen. En over wat er gebeurt wanneer de wereld weer, onverwachts, aan je deur staat.

Geïnspireerd door het hikikomori-fenomeen, waarbij mensen nog maar zelden hun huis of kamer verlaten. Geïnspireerd door de eenzaamheidseconomie die simpele alternatieven biedt voor de complexe inspanningen die menselijke relaties vragen. Geïnspireerd door een wereld waarvan we het tempo niet kunnen volgen, en toch iets missen. Geïnspireerd door het verlangen om van die vermoeiende wereld verlost te zijn.