De schilderijen van Chris Meulemans onderzoeken hoe wij ons verhouden tot de natuur. Planten en bloemen keren terug als motief, niet ter versiering, maar als spiegel van de spanning tussen natuurlijke vrijheid en menselijke controle. Rasterpatronen tonen onze drang tot ordenen; losse penseelstreken verbeelden de grilligheid van het leven. Planten lijken onschuldig, maar verwijzen naar koloniale en wetenschappelijke toe-eigening. Tegelijk zijn ze onvoorspelbaar en eigenzinnig.
Haar werk beweegt tussen figuratie en abstractie, tussen grip en loslaten. De collagetechniek versterkt dat spel van gelaagdheid en betekenisverschuiving. “De wereld is geen vaststaand geheel, maar een voortdurende stroom van verandering”.